topakas

Φεύγει θλιμμένος κι ο Αύγουστος -ούτε φέτος ήταν ένας καυτός Αύγουστος, παρά τις ευχές, κάθε χρόνο τα ίδια ευχόμαστε και τις ίδιες απογοητεύσεις  περνάμε και έτσι πορευόμαστε στη ζωή μας τη σκυφτή.

Εκεί που λες που καθόμουνα στο μουτσουνοφιλοτέφτερο και έχανα τον χρόνο μου,  αφού έτσι κι αλλιώς για χάσιμο τον έχω, έπεσα πάνω σε έναν κοντοχωριανό μου, ένα νεαρό παιδί , τον Μανώλη, που όντας έξαλλος με τα πολιτικά κόμματα του καθεστώτος μας, διαπληκτιζόταν επ΄αυτού με έναν άλλο χασομέρη, κομματικός του Συ.Ριζ.Α.  αυτός ο τελευταίος -από τους παλιούς, όχι τους όψιμους, και επειδή χασομέρης άνθρωπος είπαμε ότι είμαι κι εγώ, έκατσα και του έγραψα τις σκέψεις που μου γέννησε η πίστη που εκδήλωνε στο πρόσωπο του «Σωτήρα», αυτού του περιβόητου κ.